Jesienią 2008 roku, po udanym wejściu na Cho Oyu, inicjator i przewodnik motorowy Miha Valič podczas zejścia uległ śmiertelnemu wypadkowi. Tuż przed wyjazdem do Tybetu przekazał pierwszą wersję tekstu i wskazówek do przewodnika po Murze, nad którym pracowaliśmy od kilku lat. Powodów było kilka, poza tym, że byłem zajęty własną wspinaczką, ale głównym z nich było to, że w tamtym czasie opisano i naniesiono w niebieskim przewodniku tylko 22 trasy z wariantami. Wspinaczki wspinaczkowe • Wschodnie Alpy Julijskie z 1970 r. i główny boom wspinaczkowy miało miejsce później w ścianie.
Labirynt trzeba było ułożyć, narysować i rozszyfrować w setkach kierunków z wariantami. Wiele z nich było słabo udokumentowanych i zawierało niejasny przebieg lub niesprawdzone problemy. Gdy przewodnik ujrzał światło dzienne dopiero w 2011 roku, udało nam się zebrać dane dla około 120 tras i wyrysowano wszystkie trasy, które pokonano w ścianie. Większość najtrudniejszych przerobiono w ostatniej dekadzie, a szacunki i szkice poprawiono i uzupełniono. Stworzono także kilka nowych, doskonałych tras i rozwiązano pewne niejasności związane z trasami Frančka Kneza, który przeciągnął zdecydowanie najwięcej tras w Stenie z różnymi współwspinaczami. Większość tras posiada także krótki opis lub komentarz od powtarzających .
Ponieważ Mur był także zawziętym terenem rywalizacji wspinaczy niemieckich i słoweńskich o krajowe mistrzostwa w problematyce wspinaczkowej tamtych czasów, począwszy od epoki austro-węgierskiej, co ciekawsi z radością powitają obszerną popularną recenzję historia wspinaczki na Mur, napisana przez Aleksandra Bjelčevicia.