Książka braci Matiji i Janeza Turków to z pewnością nowość w słoweńskiej literaturze górskiej. Opisują w nim ciekawe, często dramatyczne wydarzenia, jakie miały miejsce w Dolomitach w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku, kiedy to odważni alpiniści, z pomocą niezwykle zdolnych lokalnych przewodników, odkrywali szczyty tego wspaniałe pasmo górskie, które według wielu koneserów jest najpiękniejsze na świecie.
Autorzy poszli „śladami” pionierów Dolomitów, głównie w rejon Dolomitów Sexten, grupy Marmarol, gór wokół Cortiny d'Ampezzo i Dolomitów Zoldan, a także zapuścili się w Dolomity Friuli na wschodzie rzeki Piave. Znają doskonale cały obszar wschodnich Dolomitów, przeszli wiele tras byłych alpinistów – odkrywców – a przy tym przeżyli dawne czasy, kiedy te góry były gdzieś „za plecami Boga”, trudno dostępne i nieznane . W książce wielokrotnie podkreślali swój głęboki szacunek dla dawnych mistrzów dawnego alpinizmu, którzy przy skromnych środkach technicznych, a przeważnie bez nich, wyruszali na wymagające wyprawy, które nawet dziś nie są dla wszystkich.

Przez całą książkę przewija się wielka miłość autora do gór, zwłaszcza Dolomitów. W swoim żywym i atrakcyjnym piśmie piszą bardzo precyzyjnie o wydarzeniach historycznych, w których zamieszczają swoje wrażenia z odbytych wejść. Ponieważ coraz więcej Słoweńców odwiedza Dolomity, lektura tego dzieła braci Turk będzie dla wielu pouczająca, ponieważ będą mogli zainspirować się do tych niezwykle interesujących wycieczek, które niezasłużenie pozostawia się samym sobie i których większość odwiedzających zwykle nie robi podjąć.